دندانهايت را به هم مي فشاري وناگهان جيغي مي کشي:

خدا ذليلت کنه،واگر هم خيلي ناراحتت کرده باشه:ادامه اش را اينطوري پي مي گيريم::

الهي که زير قطار بري ،خدا يا خبر مرگش رو همين امروز(فردا کمي ديره) برام بياور، الهي که زير کاميون (ببخشيد:18 چرخ)بري!

بيچاره !کافيه که فقط يکي از اين نفرين هاي برخاسته از عمق جان در حقّ او مستجاب بشه.(چي شود!!)آن وقت بايد منتظر مراسم ختم و هفت و چهلمش و... باشيم،خدا رحمتش کنه!

ولي فرداي همان روز که به در و ديوار  خيره شده اي ،تا اطّلاعيه اش را پيدا کني ،چشمهات خيره مي شود  وبه جاي عکس اون مرحوم و يا مرحومه،خودش را مي بيني!از تعجّب شاخ در مياري؛

و اينجاست که پي به ارزش اين حديث نبوي مي بريم که فرموده اند::

::«من از خدا خواسته ام که نفرين دوست را در حقّ دوست مستجاب نکند»

حالا فهميدي چرا اون بيچاره که شما ديروز براي مردنش اونهمه خدا رو صدا زدي و  به بهانه اون دائم به ياد خدا بودي :هنوز زنده است؟!

ّپس بهتره که بيائيم و بجاي نفرين براي همديگه ، دعا را براي هم بيشتر کنيم و حتي در نهايت عصبانيّت خيلي مي خواهيم عقده خالي کنيم اينطور بگوئيم:؛

خدا يا !گفتار واعمالشو درست کن تا اينقدر  روي اعصاب ما راه نره

اين پست را  را بنا به درخواست يکي از بازديدکنندگان وبلاگ از بخش آرشيو ،دوباره آورده ام